I AM BACK IN THE SKY!

Eindelijk was het zo ver! 06:45 ging de wekker af. Nog redelijk moe, maar toch best goed geslapen. Alles stond al klaar. De afgelopen tijd ben ik af en toe wat aan de late kant en dat wilde ik nu voorkomen natuurlijk. Eten inpakken, make-up op, uniform aan… Uhmm welke hakken? We gaan voor die van Stessonline! Heb ik mijn TUI ID? Zit alles in m’n koffer? Snel een luchtje op! En gassennnn, op naar Schiphol voor mijn allereerste vlucht na 6 maanden weer!

Om 08:15 reed ik de straat uit. Zo’n anderhalf uur voor mijn aanmeldtijd. En ook een tijd dat je stil kan komen te staan in de file, dus dan ben ik liever te vroeg dan te laat. Gelukkig had ik geen file dus om 08:50 kwam ik aan op de Parkeerplaats. Dit was de eerste keer dat ik vanuit ons nieuwe huis in Rotterdam Noord naar mijn werk ging. Wist ik veel hoelang ik erover zou doen… Maar 35 minuten! Ik stond er verbaast van te kijken, vanaf mama’s huis in Rotterdam Oost, wat niet heel gek ver bij ons vandaan is, is het gewoon 50 minuten rijden. Nou, heerlijk dit dacht ik bij mezelf. Voortaan kan ik dus 15 minuten langer slapen. YAY!

Langzaamaan ging ik naar de gate. Lekker op m’n gemak, rond kijkend naar alle passagiers; de één druk met volle tassen uit de Duty Free winkel en de ander nog drukker met de kids, andere crews die voorbijlopen van andere luchtvaartmaatschappijen en even weer genieten van die heerlijke kerosine lucht die er op de luchthaven in de hallway rondhangt.

Op naar de D-pier. Om 09:25 zat ik bij de gate. Ik was de eerste van onze crew. Enkele passagiers waren al aanwezig en waren druk met het zoeken naar de papieren om aan boord te komen. Ik nam de vlucht nog even door en alle safety onderdelen. Eén voor één kwam er een collega bij tot we compleet waren. Omdat het mijn eerste vlucht na een tijdje weer was, stond ik als ‘extra’ ingedeeld. Zo kon ik deze vlucht weer alles uitvoeren en indien vragen, deze stellen zonder twijfel.

Het was een leuke en gezellige crew! Met een kist volgeladen passagiers vlogen we naar Lanzarote. En we hadden een heerlijke vliegtijd! Het was weer als vanouds en alles ging weer op de automatische piloot. Ik wist nog precies welke procedure er na welke kwam en waar welk equipment lag. Alsof ik vorige week nog gevlogen had. En zo voelde het ook!

De heen vlucht ging lekker snel. Ik heb alles weer even goed bekeken. Wat is er veranderd? Wat is er niet veranderd! Ook heel belangrijk ;P En zoals vanouds weer volop gekletst met de passagiers. De tijd vloog voorbij en we waren binnen no-time op Arecife. Stiekem hoopte ik dat we achter een trap zouden krijgen, zodat we weer wat nieuwe foto’s konden maken. Maar helaas mocht het niet zo zijn. Een WC Selfie it is dan maar… De enige plek waar je even ongezien dat mondmasker af kan doen!

De terug vlucht zaten we iets minder vol, maar er was zat te doen! De vliegtijd was wat korter, wat altijd fijn is windje mee op de terug weg. Dat betekent voor ons: eerder thuis. YES! Omdat het mijn eerste vlucht was, moest ik bepaalde punten/procedures opnoemen en laten zien, dus daar hadden we nu alle tijd voor. Zo gezegd, zo gedaan.

Op drie kwart van de vlucht, liep ik nog eens met de kar door het gangpad om wat afval van de passagiers op te halen. Echt m’n favoriete bezigheid aan boord, hoort er ook bij hè : ) Tot ik opeens een handje mijn kant op zie gaan. In de hand wordt een wit blaadje vastgehouden en ik hoorde een lief en schattig stemmetje zeggen: ‘deze heb ik voor jou gemaakt!’ Gevolgd met een lieve glimlach. Ik nam het blaadje aan van een schattig, blond meisje. Er stond een groot, met blauw ingekleurd hart op met daarin in het rood T U I en erboven in het blauw ‘Voor jou, van Trijntje’. This was the cutest ever!

Ik zette de kar weg, pakte een lekker chocolaatje en liep terug naar het meisje. Ik overhandigde haar het chocolaatje en vroeg of ze mee een rondje wilde lopen door de cabine en dat wilde ze wel hoor! Met grote ogen en vol interesse keek ze rond en stelde ze over alles vragen. ‘Mijn mama is ook stewardess geweest!’ Zei ze blij, waarop ik haar vroeg of zij later ook stewardess wilt worden. Super enthousiast en met een grote glimlach antwoorden: ‘JAAA! En ook bij TUI! Dan worden we collega’s’. Er moest maar één ding nog gedaan worden en dat was natuurlijk een foto maken! Rennend gingen we terug naar papa en mama zodat zij de foto konden maken en wat voelde ik me gelukkig op dit moment. Dit zijn toch de kleine, gelukkige momentjes waar je het voor doet. Och, hoe erg ik dit toch gemist heb <3

Maar hoe leuk zou dat zijn?! Zie je het al voor je? Sta ik over zo’n 20 jaar als een oud mokkel aan boord en dan komt dit lieve meisje aanlopen en stelt ze zich voor. Tegen die tijd zal ze iets ouder zijn dan wat ik nu ben. But I’ll remember this! Zou toch geweldig zijn hahahaha

Zo ging de vlucht snel voorbij en landde we zo’n 45 minuten eerder dan gepland. Heerlijk is dat altijd! Alles afsluiten en opruimen en richting de uitgang.

Ik voelde me geslaagd. Het was zo fijn om weer te vliegen, om alle passagiers weer veilig thuis te brengen en vooral de gezelligheid met de collega’s weer! Ik heb weer genoten en ik kijk uit naar de volgende. Morgen alweer! & Ik heb er zin in <3

Ik schrijf jullie snel weer!

Veel liefs,

Demi Bonita

Delen:

Geef een reactie

Abonneer nu!

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe blogposts